شهید حسین پژوهنده
شهید غلامحسین پژوهنده
نام : غلامحسین
نام خانوادگی : پژوهنده
نام پدر : سیف الله
نام مادر : خانم
تاریخ تولد : 1338/10/01
محل تولد : بروجرد
دانشگاه : شهید چمران اهواز اصلی
مقطع تحصیلی : کارشناسی
رشته تحصیلی : فیزیک
تاریخ شهادت : 1360/02/08
محل شهادت : اهواز ( ترور در منزل مسکونی توسط منافقین )
آرامگاه : گلزار بهشت شهدای شهرستان بروجرد
کد ایثارگری : 6002511
زندگینامه
شهید غلامحسین پژوهنده در روز اول دی ماه سال 1338 در یکی از محله های فقیر نشین و در خانواده ای مذهبی و کشاورز در بروجرد به دنیا آمد. پدرش سیف الله و مادرش خانم نام داشت. در همان سن نه سالگی پدر دلسوز و زحمت کش خود را از دست داد و به همراه برادرش سرپرستی خانواده را به عهده گرفت.
شهید در دوران کودکی هم درس می خواند و هم خیلی از کارهای خانه را انجام می داد. استعداد عجیبی داشت و دوران 6 ساله ابتدایی را 4 ساله به اتمام رسانید و دوره ابتدایی را در دبستان اسلامی روبروی سینما فلسطین گذرانید و سپس وارد دبیرستان نصیرالدین طوسی شد که در خیابان صفا جنب حلال احمر بود و بعد از گرفتن سیکل، اول دبیرستان به رشته ریاضی در دبیرستان بحرالعلوم واقع در خیابان آزادی رفت و دیپلم ریاضی گرفت.
او توانست در رشته فیزیک کنکور سراسری قبول شود و از جمله نفرات اول ورودی دانشسرای بروجرد شد. ایشان در دو جای دیگر هم قبول شد که خود، دانشگاه جندی شاپور اهواز و رشته فیزیک را انتخاب کرد. موقعی که وارد دانشگاه شد بیش از 16 سال نداشت و موقع شهادتش تقریبا سال چهارم فیزیک بود. سال 1354 مصادف با ورودش به دانشگاه از لحاظ مالی مستقل شد، از کمک هزینه دانشگاه امرار معاش می کرد و کمک به مخارج خانواده را به صورت جدی دنبال کرد.
در خودسازی سایرین نقش داشت و همین خصوصیات عاملی در تشکیل انجمن اسلامی دانشگاه بود. صداقت، امانت داری و مسئولیت پذیری او موجب شد که مسئولیت های مهمی را بر عهده او بگذارند. از جمله مسئول جهاد فرهنگی و دانشگاهی استان خوزستان، مسئول شورای مرکزی و سرپرستی، سرپرست دانشکده علوم، سرپرست و فرمانده بسیج حصیرآباد ( منطقه هفت اهواز ) و نقش پر رنگ در تشکیل انجمن اسلامی، مسئولیت جهاد دانشگاهی و مسئولیت کمیته امداد امام خمینی(ره) در خوزستان؛ از جمله مسئولیت های این شهید بزرگوار در اهواز بوده است که به خوبی از عهده آن ها برآمد. با توجه به مسئولیت های متعددی که داشت حدود 6 سال ساکن اهواز بود و در جریانات انقلاب فعالیت گسترده ای داشت و از هیچ خدمتی برای مردم کوتاهی نمی کرد و وقت خیلی کمی را به خواب و استراحت اختصاص داده بود به همین خاطر نیز مورد دشمنی و نفرت گروهک های چپ و ضد انقلاب واقع شد، تا آنجا که جزو لیست ترور دوازده نفری سازمان کمونیستی « پیکار » قرار گرفت ولی او همچنان مشغول خدمت شبانه روزی به مردم بود.
از شروع جنگ شهید پژوهنده در جبهه حضور داشته و سپس کارش آمادگی رزمی و بدنی و جنگی و تعلیم شیوه جنگ به افراد اعزامی و مستقر کردن آن ها در جبهه های خوزستان بوده است. بارها از سوی سپاه پاسداران در جبهه حضور یافت.
از خصوصیات بارز شهید فروتنی، تواضع و مهربانی بود. سعی می کرد هیچکس را از خود رنجیده نکند. پیامش حمایت از امام و ولایت فقیه بود. می گفت: تا ولایت فقیه هست انقلاب با شکست رو به رو نخواهد شد. حسین عاشق برقراری نظام اسلامی در دنیا بود و به امام بسیار عشق می ورزید. برادر ایشان نقل کرده اند در آخرین دیداری که با او در سال 1360 داشته اند، وی بسیار بر تبعیت از امام(ره) و اطاعت از ایشان تأکید نموده و دعوت به سادگی در برخورد با مردم و پرهیز از تجمل گرایی را متذکر شده است.
با سمت مسئول واحد در اهواز مورد سوءقصد گروه های ضدانقلاب قرار گرفت و بر اثر اصابت گلوله به شهادت رسید. تربت پاک وی در گلزار بهشت شهدای شهرستان بروجرد واقع است.
ایشان چندین بار ترور می شوند ولی ترورها ناموفق بود. تا این که به دستور استکبار جهانی و ایادی داخلیش در روز هشتم اردیبهشت ماه سال 1360 ، شبانه به منزل دوست روحانی او در اهواز هجوم برده و ناجوانمردانه در حالی که در بستر بیماری بوده و نتوانسته از جایش بلند شود ؛ با ضرب گلوله کلت که به زیر چشم چپش اصابت کرد و از پشت سر با مغز بیرون آمد؛ مظلومانه و بی دفاع و در حال خواب به شهادت رساندند و گلوله را از بالش زیر سرش بیرون آوردند. اما با این عمل ننگین نتوانستند راه و هدف او را که استقرار اسلام و حکومت اسلامی بود خدشه دار نمایند. پس از شهادت حسین، به دلیل رابطه تنگاتنگ وی با شهید بهشتی در تهران مجلس فاتحه ای به یاد حسین برگزار کردند و گفتنی است که حضرت امام (ره) طی پیامی به خانواده شهید پژوهنده از وی به عنوان فرزند خود یاد نمودند.
روحش شاد و یادش گرامی
منبع:
فرهنگ اعلام شهدا: استان لرستان، تنظیم: مرکز مطالعات و پژوهشهای بنیاد شهید و امور ایثارگران، تهران، نشر شاهد، 1392، صفحه 121.
